Ik heb altijd een beetje opgekeken tegen artsen. Dat begon al vroeg, bij mijn opa. Hij was professor en viroloog in Leiden, maar voor mij was hij vooral mijn held. De man die onvermoeibaar boeken met me las en me meenam in zijn donkere kamer om foto’s te ontwikkelen. Hij was degene die mijn nieuwsgierigheid aanwakkerde voor zowel de tastbare chemie als de wonderlijke natuur.
Zelf bewandel ik een ander pad. Een pad van Do-In, sjamanisme en consulten. Dat pad loopt parallel aan dat van de reguliere geneeskunde, maar soms schuurt het. Ik ben door de vader van een vriendin weleens uitgemaakt voor 'kwakzalver' toen ik vertelde over het wetenschappelijke bewijs achter meditatie. Aan de andere kant hoor ik in de complementaire wereld soms onnodig harde kritiek op de westerse geneeskunde; alsof 'regulier' en 'holistisch' elkaars vijanden zijn.
Vorige week bracht die brug tussen beide werelden me iets heel bijzonders. Op gevoel meldde ik me aan voor een nascholing die — zo bleek achteraf — eigenlijk bedoeld was voor artsen. Drie dagen lang leefde ik midden in de natuur met een groep van vijftien huisartsen, internisten en geriaters.
Terwijl we werden bijgespijkerd over de harde wetenschap achter de natuur (hoe regelmatig verblijf in het bos de kans op hart- en vaatziekten, diabetes en psychische klachten aantoonbaar verlaagt), ontstonden er prachtige gesprekken van mens tot mens.
Ik hoorde hun worsteling met de tiktak van de klok. Gepassioneerde mensen die binnen een consult van vijftien minuten een klacht moeten doorgronden, een verbinding moeten leggen én een interventie moeten voorschrijven. De tijdsdruk is enorm.
Tegelijkertijd was er een oprechte nieuwsgierigheid naar mijn wereld. We spraken over de taoïstische en sjamanistische kijk op het leven. Over het wezenlijke verschil tussen 'horen' en 'echt luisteren' - beiden nodig op z'n tijd. We voelden hoe niet alleen wij, maar ook de bomen een energieveld uitstralen. We leerden op te gaan in het bos, totdat de hazen ons niet meer als indringers zagen en rustig aan ons voorbij huppelden.
Het meest ontroerende moment? Samen vuur maken met handgemaakte vuurbogen. Dat woord — samen — raakte me diep.
Ik zag artsen die hun patiënten dolgraag zouden vertellen hoe helend de natuur is, maar daar in de spreekkamer vaak de ruimte niet voor hebben. En daar ligt de kans. Het is tijd om bruggen te bouwen. Laten we stoppen met wij-zij denken. In plaats van elkaars methoden te wantrouwen omdat we ze niet volledig begrijpen, kunnen we kijken naar de resultaten. Kunnen we elkaars inzet bewonderen?
De westerse geneeskunde redt levens; de complementaire weg kan die levens verdiepen, verzachten en preventief ondersteunen. Hoe mooi zou het zijn als we elkaar vaker opzoeken? Niet om te discussiëren, maar om te verbinden. Bijvoorbeeld in het bos, waar de vogels verstillen als de schemering valt en we allemaal even simpelweg mens zijn.